eerste test

Het ontbijt in de jeugdherberg is OK, we vertrekken een kwartiertje later dan gepland. Heel rustig onderweg, een paar Santiagostappers, maar zeker niet de massa die ik verwacht - die komt waarschijnlijk pas in Tui (laatste 100 km), ook een gezin met 3 kinderen.
Gisterenmiddag krijg ik last van kriebels in de keel, 's nachts hoest ik en vanmiddag zit mijn neus verstopt. Hoe kan je nu verkouden worden in zo'n hitte? 33 graden op de middag in de schaduw! Jenna stapt gezwind door,  Lana moet niet onderdoen en in de bergop zijn zij beter dan ik, maar dat was te verwachten.
De reacties van de meisjes, vooral van Jenna, zijn subliem! Op een bepaald moment komen we in een dorpje waar wegenwerken aan de gang zijn en worden omleidingen voorzien. Jenna zegt heel serieus: "we zijn in Desvio".
Het is veel te warm en we trichen voor de laatste kilometers - niemand is er rouwig om.

MTB-dag

We worden pas wakker na 8u vanmorgen en na het even uitgebreide ontbijt als gisteren pakken we alles in en gaan met de metro naar Sao Bento, het mooie treinstation waar we gisteren ook waren.

Er is maar één rechtstreekse busverbinding per dag naar Ponte de Lima (om 17h00, aankomst om 20h00), dus nemen we de trein naar Braga en van daar de bus naar Ponte de Lima waar we in de jeugdherberg een vierpersoonskamer hebben.
Van het treinstation van Braga stappen we tot helemaal naar de andere kant van de stad om dan later met de bus voorbij het station te rijden.
Lana en Jenna (voorzien van een plastic zakje, papieren zakdoekjes en een flesje water) zitten helemaal achteraan op de bus).
Als ik terug kom van de douche bekent Lana dat ze haar handdoeken en slaap-T-shirt thuis vergeten is. Dus verdelen we wat we hebben.
Ponte de Lima is nog steeds het aangename stadje waar de muziek uit de bomen komt en de klokken om het kwartier luiden. Nu ken ik ook de legende van de soldaten (zie bericht "feestelijk onthaal" van 2014). Toen de eerste Romeinen in de tweede eeuw voor Christus de Rio Lima bereikten, weigerden de soldaten de rivier over te steken. Ze dachten dat het de Letter(s), de rivier van de vergetelheid in de onderwereld was, en ze waren ervan overtuigd dat, wie hem overstak, iedere herinnering zou verliezen. Hun aanvoerder was daarom alleen vooruit gegaan en van de andere oever ieder van zijn soldaten bij naam had genoemd. Na dit bewijs dat zijn geheugen geen schade had opgelopen volgden zijn mannen hem.

De meisjes vinden het de max dat er overal WiFi is, tot in de bus toe.

We stood at your Atlantic shore

Eerst nog een en ander over gisteren.
In Zaventem verloopt alles volgens schema, het is er heel druk en overal veel beveiliging - de controle is niet strenger, hier en daar wordt een willekeurige persoon extra gescreend. Wij zien er totaal niet verdacht uit en mogen vlot overal door. Naar de ouderlijke toestemming voor de meisjes wordt niet gevraagd.

 
Het is Jenna's eerste vliegervaring en ze weet niet goed wat te verwachten (heeft nogal last van wagenziekte). Alles verloopt naar wens tot het vliegtuig lichtjes zwenkt en schokt om de landing in te zetten - ze wordt lijkbleek en heeft nog net de tijd om een zakje te vragen. Blijkbaar is een goede kots voldoende om het probleem op te lossen.
We hebben een rechtstreekse metro van de luchthaven naar het Estadio Dragaõ (FC Porto) en vandaar is het niet ver naar ons hostal - we hebben geluk, een zespersoonskamer voor ons alleen. Na de douche geef ik de meisjes een eerste les in handwas (;-)).. Lana's bed en omgeving is nu al een varkensstal!!!

En dan vandaag :
Door een vervelende mug in de kamer had ik tijd om te denken hoe de dag er voor hen wat aangenamer zou kunnen uitzien dan enkel maar Porto bezoeken. Dus gaan we na een uitgebreid ontbijt naar het oude centrum, en toon ik de gele pijl (die we in het vervolg zullen volgen) die op het plein voor de kathedraal de juiste weg toont.

zicht op Porto vanop het voorplein van de Sé kathedraal

de eerste pijlen, de blauwe richting Fátima, de gele richting Santiago; deze gaan we vanaf nu volgen

Na de middag nemen we een stadsbus naar de oceaan. En natuurlijk is Lana dan niet te houden (en Jenna moet zeker niet onderdoen) ; het begint met voorzichtig de voeten in de zee en dan maar verder en verder, want zulke golven zijn er aan onze kust niet - ze zoeken als maar grotere golven op, en maar springen en lachen. Ze hebben geen badpak en geen handdoek, waar zou dat nodig voor zijn? Met druipende kleren komen ze uit het water, en door het briesje en de zon droogt alles toch. Half droog stappen we op de bus terug naar het centrum.

de Atlantische Oceaan heeft hier grote golven (dat zal later anders blijken)

is alles gereed?

Zo, de rugzakken zijn gevuld, gewikt en gewogen: Lana heeft 6kg en Jenna 4,5kg . De vluchten zijn geboekt - heen van Zaventem naar Porto, terug van Santiago naar Zaventem. De eerste overnachtingen liggen ook vast.
Ik hoop dat de weergoden ons ginder wat beter gezind zullen zijn dan de afgelopen weken hier (alle records inzake regen gebroken !!!!).

en het blijft maar regenen

Door de overvloedige regen van de laatste weken (het regent zo ongeveer elke dag) heb ik niet veel zin om lange wandelingen te maken.
Zo was ik vorige week o.a. in Vlezembeek na de zondvloed en zag trieste taferelen. Van de mensen die hun volledige inboedel buiten uitstalden om beter te kunnen schoonmaken durfde ik geen foto's nemen, uit respect voor hun miserie.

                                                         op bepaalde plaatsen is de weg bijna

                                                         volledig weggespoeld

en hier staat een man zijn oprit en de straat te ontdoen van de modder

zelfs de grote middelen moeten 

er aan te pas komen

de kapellekensbaan

Neen, niet die van L.P. Boon (dus ook geen Ondinneke), wel een wandeling in Grimbergen langs talloze kapellen en watermolens.
Een paar voorbeelden:

"waar men gaat langs Vlaamse wegen, komt men U Maria tegen ... " , in de meeste gevallen ter ere van O.L.Vrouw, maar ook andere heiligen komen aan bod.
De kapel maakt echt wel deel uit van ons Vlaams patrimonium

en zelfs dit kom ik (onverwachts) tegen, ergens op de grens met Grimbergen en Humbeek! Ik vermoed dat hier de Via Brabantica loopt

met de meisjes op stap

Wat aankopen gedaan met de meisjes, i.f.v. onze tocht: voor elk een rugzak (lichtgewicht), schoenen voor Lana, voor elk een lakenslaapzak; sokken en handdoeken heb ik voldoende in voorraad. Ik geef hen elk een flesje bio-afbreekbaar en milieuvriendelijk geconcentreerd vloeibare zeep, zoals ik de vorige jaren meenam. Daar zullen ze het moeten mee doen: voor de douche, voor de klerenwas, ... Ik ben benieuwd! Ze hebben allebei veel en lang haar.
Tijdens het Hemelvaartweekend is het dan eindelijk zo ver: een eerste gezamenlijke tweedaagse voettocht met de kleindochters; één dag in de kouters, één dag in het Zoniënwoud, beide keren rond de 12-15 km. Nog niet zo heel veel, maar het is een begin. De eerste dag draagt Lana haar recent gekochte rugzak, die ze loodzwaar heeft gevuld, de hele tijd. En ze heeft niet geklaagd. Chapeau!
Van de natuur en de akkerbouw kennen ze niet veel.

 verloren gewaaid koolzaad

 Lana in het patattenveld

 voor de boshyacynten hoeven we heus niet naar het Hallerbos, hier bloeien ze ook overvloedig