heet

Een korte etappe van O Porrino naar Redondela. Na een stevig ontbijt vertrekken we om iets over acht; de zon schijnt al volop. Dat belooft dus!

En heet wordt het. De etappe van vandaag gaat hoofdzakelijk over asfaltwegen, van dorpje naar gehuchtje, met maar weinig schaduw. Het aantal stappers is verveelvoudigd sedert Tui, maar dat was dan ook te verwachten. In onze albergue was een groepje Spanjaarden -jongeren met begeleiders. Veel lawaai en vanmorgen heel egoïstisch bij het ontbijt.
We komen hen onderweg jammer genoeg een paar keer tegen. En tot onze teleurstelling overnachten ze ook in onze albergue vanavond. Ik hoop dat we morgen eerder aan het ontbijt zijn dan zij.
Kersten, even een reactie op de aanduiding in Grimbergen: de Via Brabantica, die vanuit Nederland over België, Frankrijk naar Spanje loopt, gaat o.a. van Mechelen over Grimbergen naar Brussel en Hallo. De foto die ik nam is getrokken op de Humbeeksesteenweg.

zelfs geen onbewaakte overweg - zomaar de sporen over

rustplaats in O Castro, helaas geen schaduw

Capela de Santiaguiño de Anta(s)

naast de kapel is er markt - amper 6 kramen

volgens Lana lijk ik langs achter op een schildpad

Oh my God

Duizend keer per dag hoor ik dat, zowel door Lana als door Jenna. Is dat het nieuwe stopwoord? Ik ben dus echt niet mee met die jongerentaal.
We stappen vandaag van Tui naar O' Porriño, 18km verder. De dag begint mistig en bewolkt -
aangenaam wandelweer dus - om 10u30 is het weer volop zon ; gelukkig wandelen we veel door bos.
Ik herken toch hier en daar iets.
De meisjes doen het eigenlijk vrij goed, meestal lopen ze voorop, ze zijn sneller dan ik, vooral als het bergop gaat. Jenna , lichtgewicht, stapt gezwind door.
Ze hoeven ook niet constant bij mij te blijven, ze herkennen en volgen de pijlen goed. Ik heb ook de indruk dat ze veel plezier hebben onder elkaar. De beekjes en de fonteintjes zijn erg in trek bij Lana.
Onze herberg is OK, originele naam trouwens: albergue Camino Portugués.
In het centrum vlakbij gaan we eten in een "normaal" restaurant (volgens Jenna). Dat is dan een restaurant waar je vanalles kan eten (kiezen): vlees, vis, spaghetti, lasagne, pizza, slaatjes, broodjes,....  En zo hebben we er nog niet veel gezien.
Ze zeggen allebei dat ze "pijn" hebben aan hun benen (en voeten?). Maar eigenlijk klagen ze er niet echt over.
Lana vraagt ook om morgen vroeger te vertrekken, omwille van de hitte. We zullen dat ook proberen, maar dan zal ze wat sneller moeten zijn.

een (dood) vliegend hert; volgens Lana zit het vol "eitjes" ????

picaduras

Albergue Ninho in Rubiaes is een goede plek om te overnachten, veel beter dan de albergue municipal waar ik twee jaar geleden sliep, de hospitalera is heel vriendelijk. We hebben een kamer voor ons alleen, toiletten en douches zijn Ok. Het is een oud plattelandshuis in natuursteen met metersdikke muren - heel koel binnen, maar vanmorgen is alles klam. Overal vliegen en Lana ziet zelfs beesten op de matras????
's Morgens worden dan ook de beten geteld en Lana wint met gemak. Eerst dan maar T-shirts en slaapzakken goed uitschudden. Het ontbijt is dik Ok.
Weer later dan gepland vertrekken we voor een rustige tocht, driekwart door veld en bos, waardoor we de hitte niet zo voelen - toch minder uitgesproken dan gisteren. Gelukkig zijn er af en toe fonteintjes of beekjes om de petten in onder te dompelen en voor verkoeling te zorgen.

hier staan zelfs nog zonneroosjes in bloei, ik dacht dat die periode voorbij was

een dode slang

en Jacobus die ons de weg wijst

 Als we bijna in Valença zijn (laatste plaats in Portugal)  is er van schaduw geen sprake meer en wordt het ook weer heet.
De brug over en we zijn in Spanje.
Lana heeft intussen last gekregen van haar beten en dus gaan we op zoek naar een apotheek voor een antihistaminezalf of zo.
Lana haar nek en schouders zijn wat verbrand, maar daar klaagt ze niet over - of toch niet te erg 😉.

 aan de kathedraal van Tui

 

eerste test

Het ontbijt in de jeugdherberg is OK, we vertrekken een kwartiertje later dan gepland. Heel rustig onderweg, een paar Santiagostappers, maar zeker niet de massa die ik verwacht - die komt waarschijnlijk pas in Tui (laatste 100 km), ook een gezin met 3 kinderen.
Gisterenmiddag krijg ik last van kriebels in de keel, 's nachts hoest ik en vanmiddag zit mijn neus verstopt. Hoe kan je nu verkouden worden in zo'n hitte? 33 graden op de middag in de schaduw! Jenna stapt gezwind door,  Lana moet niet onderdoen en in de bergop zijn zij beter dan ik, maar dat was te verwachten.
De reacties van de meisjes, vooral van Jenna, zijn subliem! Op een bepaald moment komen we in een dorpje waar wegenwerken aan de gang zijn en worden omleidingen voorzien. Jenna zegt heel serieus: "we zijn in Desvio".
Het is veel te warm en we trichen voor de laatste kilometers - niemand is er rouwig om.

MTB-dag

We worden pas wakker na 8u vanmorgen en na het even uitgebreide ontbijt als gisteren pakken we alles in en gaan met de metro naar Sao Bento, het mooie treinstation waar we gisteren ook waren.

Er is maar één rechtstreekse busverbinding per dag naar Ponte de Lima (om 17h00, aankomst om 20h00), dus nemen we de trein naar Braga en van daar de bus naar Ponte de Lima waar we in de jeugdherberg een vierpersoonskamer hebben.
Van het treinstation van Braga stappen we tot helemaal naar de andere kant van de stad om dan later met de bus voorbij het station te rijden.
Lana en Jenna (voorzien van een plastic zakje, papieren zakdoekjes en een flesje water) zitten helemaal achteraan op de bus).
Als ik terug kom van de douche bekent Lana dat ze haar handdoeken en slaap-T-shirt thuis vergeten is. Dus verdelen we wat we hebben.
Ponte de Lima is nog steeds het aangename stadje waar de muziek uit de bomen komt en de klokken om het kwartier luiden. Nu ken ik ook de legende van de soldaten (zie bericht "feestelijk onthaal" van 2014). Toen de eerste Romeinen in de tweede eeuw voor Christus de Rio Lima bereikten, weigerden de soldaten de rivier over te steken. Ze dachten dat het de Letter(s), de rivier van de vergetelheid in de onderwereld was, en ze waren ervan overtuigd dat, wie hem overstak, iedere herinnering zou verliezen. Hun aanvoerder was daarom alleen vooruit gegaan en van de andere oever ieder van zijn soldaten bij naam had genoemd. Na dit bewijs dat zijn geheugen geen schade had opgelopen volgden zijn mannen hem.

De meisjes vinden het de max dat er overal WiFi is, tot in de bus toe.

We stood at your Atlantic shore

Eerst nog een en ander over gisteren.
In Zaventem verloopt alles volgens schema, het is er heel druk en overal veel beveiliging - de controle is niet strenger, hier en daar wordt een willekeurige persoon extra gescreend. Wij zien er totaal niet verdacht uit en mogen vlot overal door. Naar de ouderlijke toestemming voor de meisjes wordt niet gevraagd.

 
Het is Jenna's eerste vliegervaring en ze weet niet goed wat te verwachten (heeft nogal last van wagenziekte). Alles verloopt naar wens tot het vliegtuig lichtjes zwenkt en schokt om de landing in te zetten - ze wordt lijkbleek en heeft nog net de tijd om een zakje te vragen. Blijkbaar is een goede kots voldoende om het probleem op te lossen.
We hebben een rechtstreekse metro van de luchthaven naar het Estadio Dragaõ (FC Porto) en vandaar is het niet ver naar ons hostal - we hebben geluk, een zespersoonskamer voor ons alleen. Na de douche geef ik de meisjes een eerste les in handwas (;-)).. Lana's bed en omgeving is nu al een varkensstal!!!

En dan vandaag :
Door een vervelende mug in de kamer had ik tijd om te denken hoe de dag er voor hen wat aangenamer zou kunnen uitzien dan enkel maar Porto bezoeken. Dus gaan we na een uitgebreid ontbijt naar het oude centrum, en toon ik de gele pijl (die we in het vervolg zullen volgen) die op het plein voor de kathedraal de juiste weg toont.

zicht op Porto vanop het voorplein van de Sé kathedraal

de eerste pijlen, de blauwe richting Fátima, de gele richting Santiago; deze gaan we vanaf nu volgen

Na de middag nemen we een stadsbus naar de oceaan. En natuurlijk is Lana dan niet te houden (en Jenna moet zeker niet onderdoen) ; het begint met voorzichtig de voeten in de zee en dan maar verder en verder, want zulke golven zijn er aan onze kust niet - ze zoeken als maar grotere golven op, en maar springen en lachen. Ze hebben geen badpak en geen handdoek, waar zou dat nodig voor zijn? Met druipende kleren komen ze uit het water, en door het briesje en de zon droogt alles toch. Half droog stappen we op de bus terug naar het centrum.

de Atlantische Oceaan heeft hier grote golven (dat zal later anders blijken)

is alles gereed?

Zo, de rugzakken zijn gevuld, gewikt en gewogen: Lana heeft 6kg en Jenna 4,5kg . De vluchten zijn geboekt - heen van Zaventem naar Porto, terug van Santiago naar Zaventem. De eerste overnachtingen liggen ook vast.
Ik hoop dat de weergoden ons ginder wat beter gezind zullen zijn dan de afgelopen weken hier (alle records inzake regen gebroken !!!!).