van de appel en de boom

Hoog tijd dat ik nog eens een bericht plaats! En dan nog met zo'n rare titel. Dat heeft alles te maken met de ontwikkelingen van dit jaar. Deze blog staat immers uitsluitend in het teken van de Camino en alles wat er van ver of dichtbij verband mee houdt.
Zaterdag 13 februari was er de jaarlijkse pelgrimszegen van het Vlaams Compostelagenootschap in Mechelen. Als ik terugkijk op de voorbije 5 jaren dan zie ik dat de interesse jaar na jaar enorm blijft toenemen. De kathedraal zat bijna vol. Bijna 360 pelgrims kregen de zegen.
Die dag is er altijd wel een onverwacht en blij weerzien met vroegere bekenden. Het deed deugd o.a. Willy en Mady en Linda en Bart terug te zien.
Wij zijn intussen vaste klanten geworden en Anke's verzameling takkenbosjes (symbool van verbondenheid met de thuisblijvers) wordt groter.

Elfien en Erin zijn nog wat klein om mee te stappen maar mochten van een vriendelijke meneer toch even een echte pelgrimshoed passen

 Van de appel en de boom dan.
Toen ik in 2012 mijn eerste Camino stapte (Camino Francés) wensten Anke en Stef dat ze een stukje konden meestappen. Dat zou te mooi geweest zijn natuurlijk - een (uitbreidend) gezin, kleine kinderen, beperkt aantal verlofdagen, ... redenen genoeg om dit onmogelijk te maken.
Nu de kleinkinderen ouder worden is  de tijd misschien rijp om hen deel te laten worden van de pelgrimswereld en hen een ervaring aan te bieden waar ze later met trots op kunnen terugkijken.
Lana (net 16) en Jenna (zal net geen 12 zijn) reageren positief op mijn vraag.
Een grote uitdaging voor ons alledrie: zij zijn jong en hebben geen wandelervaring, ik heb die wel maar weinig tot geen ervaring met langdurig wandelen in gezelschap. Bovendien zullen we de tocht moeten doen in volle hoogseizoen, ttz. in juli. Dat zal voor mij ook nieuw zijn en vraagt wat meer voorbereiding. Als ik naar de statistieken kijk van vorig jaar dan zijn dit enkele resultaten:
- in mei 2015 hebben zich in het pelgrimsbureau 31.078 pelgrims aangemeld voor een compostela, waarvan 27.090 te voet en 7,54% studenten
- in juli 2015 waren dat er 44.799, waarvan 41.164 te voet en 33,61% studenten
Deze cijfers spreken voor zich: veel drukker en veel meer jonge mensen. Dus wil ik zeker geen Camino Francés stappen met de meisjes. Ook de afstand zal beperkter zijn; ik denk dat 150 tot 200 km (maximum) voldoende zal zijn.
En dus is de keuze gevallen op een deel van de Camino Portugués - vliegen naar Porto en van daaruit met bus of trein naar Barcelos of Ponte de Lima.
Nu rest er voor hen nog de taak om de uitrusting aan te schaffen en te trainen.

dus toch!

Ik wil eerst even verwijzen naar mijn berichten van 23/01/2015 (een nieuw jaar, een nieuwe camino = wishful thinking?) en van 21/05/2015 (heide, brem en jeneverbessen), waarin ik het had over de veiligheid - of onveligheid? - op de camino. Jacobus kan inderdaad niet de beschermheilige zijn van elke individuele pelgrim. En zoals nu gebleken is zeker niet van de sedert begin april verdwenen Amerikaanse vrouw. Vorige week vrijdag werd haar lichaam (in verregaande staat van ontbinding) gevonden in de buurt van de Camino Francés, niet ver van Astorga. Daar waren ook de laatste sporen doodgelopen. De dader is intussen aangehouden - was van in het begin al verdachte nummer 1 - en heeft bekend. Het was even slikken toen ik dit las in El Païs. Ik herinner mij het krantenartikel in Campobecerros en ik zie nog steeds de affiches in het pelgrimsbureau hangen: "Se busca" "Have you seen this missing person?" met een foto van de 41-jarige vrouw. Ik vraag mij af hoe de pelgrims op de Camino Francés hiermee omgingen/omgaan? Want dat moet toch leven op dat traject?
Ik kan alleen in gedachten bij haar familie zijn en zou hen sterkte willen toewensen.
Ik hoop dat de andere gebeurtenissen ook aan deze dader kunnen toegeschreven worden en dat de rust op de Camino Francés kan terugkeren.

gemist

Tijd om nog eens een bericht te schrijven en te publiceren.
Ik vertelde reeds dat ik Martin op een paar uur na gemist heb, en wat blijkt nu? Ook Winnie en Jorgen uit Denemarken, die ik vorig jaar op de Camino Portugués ontmoette, samen met Martin , heb ik  op een  haar na gemist; ik wist dat zij herbegonnen waren na hun stopzetting vorig jaar omwille van blaren (mail) - en zij zijn op 27 mei in Santiago aangekomen, stonden in de rij aan het pelgrimsbureau op dezelfde dag als ik (28/05). Jacobus kan veel, maar deze ontmoetingen waren blijkbaar te moeilijk :-) !

Intussen kreeg ik mooie foto's toegestuurd van Stephen (Malta) en Monika en Carsten (Duitsland). Met hun toestemming ga ik er hier enkele van gebruiken. Ook wat meer "mensen" dan op mijn foto's.

ik in de dehesa

en op eenzame wegen

Nederland-Duitsland in Oseira, met een kleine Antwerps-Hollandse toets

eenzame (?) pelgrim

de plaatselijke bars/cafés zijn dé ontmoetingsplaats voor de pelgrims; soms heel eenvoudig, meestal heel rumoerig en lawaaierig door het gepraat/geroep van de lokale bevolking of de arbeiders. Van 's morgens vroeg (soms al vóór 7 u) staan meerdere breedbeeldtelevisietoestellen aan, brengen het ochtendnieuws of sportwedstrijden, telkens opnieuw en opnieuw. Ze zijn niet alleen de ontmoetingsplaats voor de pelgrims die komen ontbijten, maar ook voor de inwoners om een straffe koffie te drinken en de krant te lezen - meestal op zijn minst een provinciale of lokale krant én een sportktant (As of Marca), eventueel zelfs een El Païs. Rond de middag wordt dan een biertje of glaasje wijn genuttigd met een tapa en eventueel een vluggertje op één van de gokmachines, die in Spaanse cafés nog steeds populair zijn; Locals krijgen steevast voorrang (hoe zouden we zelf zijn?). In de namiddag is het de verzamelplaats van de oudere mannen die domino spelen.En 's avonds komen de Spanjaarden in grote getale afgezakt naar de bars om veel lawaai (naar mijn normen althans) te maken.

nog een voorbeeld van de staat van het wandelpad en de omgeving; en ik maar zwoegen en puffen

Solveig uit Denemarken, vertrokken in Sevilla. Haar kwam ik geregeld tegen, soms met een week tussenin

Kleurrijke figuren kom je op zo'n tocht tegen, zoals het Finse koppel Saraa en Arto met wie ik de eerste dag al kennismaakte: zij is precies 4 dagen ouder dan ik (weet ik van de hospitalero van Carcaboso die mij de inschrijvingslijst toont). Arto praat wat moeizamer Engels dan Saraa, en benadrukt elke zin of vraag met een wijzend vingertje. Zij houden er altijd een gezwinde pas op na, zij altijd met een wapperende lange rok. Zij waren mijn dagelijkse gezellen in de albergue of het restaurant tot Fuenterroble de Salvatierra. Salamanca was hun eindpunt.

Of de twee Franse broers die met hun oom Henri ( 77 jaar, priester) op stap zijn, vertrokken in Sevilla. Ik ontmoette hen voor het eerst in Salamanca, en daarna dagelijks gedurende een dikke week. De twee broers stappen samen, nonkel Henri doet het in zijn eigen ( =trager) tempo. Hij draagt een - volgens mij te zwaar geladen - rugzak die helemaal scheef hangt. Hij stapt moeizaam, heeft ademhalingsproblemen en is één van de weinigen die ik geregeld inhaal. Hij draagt een short met elastieken taille die hij met bretellen ophoudt.

Of zoals Martha, een 70-jarige New-Yorkse, die in Salamanca startte. Zij heeft thuis een "parttime boyfriend" en noemt zichzelf de "snale" van de Camino.

En dan is er deze: Mr. Snelgrim noem ik hem, een Spanjaard die de laatste week alomtegenwoordig was; met zijn snelwandelpas steekt hij iedereen voorbij, maakt ook in sneltempo foto's van al wat hij ziet, spreekt Spaans waar ik geen jota van begrijp, duikt overal uit het niets op en toch is hij elke dag in dezelfde albergue als ik - waarschijnlijk uren eerder

ouders met dochter die de ultieme 100 km afleggen

het was mei, dus leggen alle vogels een ei, ook de ooievaars, die alomtegenwoordig zijn, op de meest vreemde plaatsen

mijn haar valt terug in de plooi

Vandaag exact 6 weken geleden ben ik aan mijn voettocht begonnen die exact (dag op dag) 4 weken duurde. We zijn nu 2 weken verder en het afkicken gaat elk jaar beter. Ik herinner mij hoe ik in 2012, na mijn eerste Camino (Camino Francés) volledig in de ban was van ... ja, van wat? Ik kon  thuis moeilijk aarden en kon mijn verhaal niet echt kwijt aan kinderen en vrienden, die hadden het immers niet meegemaakt. Ik zocht dan maar mijn toevlucht bij gelijkgezinden - lees: mensen die dezelfde ervaring hadden gehad. Dit jaar gaat de aanpassing prima.
Mijn haar valt ook stilaan in de plooi - van dat dagelijks wassen met alle soorten zeep, de wind, het transpireren, de hoed en de buff en het slapen was het zo stijf als iets geworden en stond het langs alle kanten. Ik had zo'n flesje (89 ml) geconcentreerd bio-afbreekbaar alleswasmiddel mee, waarvan je maar een druppel nodig hebt, en daar werd dan ook alles mee gewassen: mezelf, mijn haar, de kleren, ....Waar het ook maar mogelijk was gebruikte ik wat voorhanden was: hotelzeepjes, handzeep, een stuk zeep dat aan de wasbak lag, tot afwasmiddel toe; alles is immers goed voor een pelgrim. Nu geniet ik ten volle van het schuim (wast waarschijnlijk niet beter, maar het voelt beter).
Ik heb de afgelopen dagen uren aan de computer gezeten en alle berichten nog eens nagelezen én de (meeste?) fouten verbeterd. Ongelooflijk wat ik soms zag staan, tot niet-bestaande woorden toe. Reden? Voor het eerst had ik een smartphone mee, ik moet eigenlijk zeggen een phablet. Het schermpje van een smartphone is mij te klein, een tablet te groot, en ik wilde een alles-in-één-ding. Onervarenheid en onwetendheid troef! De foto's kon ik niet rechtstreeks bij mijn berichten plaatsen (ik had een echte PC/laptop met 2 USB-poorten nodig), bij het intikken van mijn berichten was de automatische woordzoeker ingesteld en ik vergat geregeld - zeker in het begin - het juiste woord aan te klikken zodat er soms rare woorden in stonden, accenten en vreemde leestekens kon ik niet vinden, enz....
Ik hoop dat ik deze dingen nu ongedaan gemaakt heb, èèèèèèèèèèèn de foto's zijn bij de berichten geplaatst!!!!!

schone slaapster

Ik vond een mooi gedicht over de Vía de la Plata, een ode; vertalen ga ik het niet doen, dat zou de essentie tenietdoen.

Plata, bella durmiente

Según venían inviernos y veranos

las ovejas trazaron un camino

que luego aprovecharon los romanos

por el que hoy camina el peregrino.

En Plata el viejo nombre se conserva

(con el tiempo sufrió cambios orales).

Es antiguo en verdad, como la hierba

que buscaban por él los animales.

En él nuestra memoria se deshace

en siglos de su historia aventurera.

Es antiguo, no viejo, pues renace

con cada chaparrón de primavera.

Estrena cada año nueva vida,

nuevo exorno floral, nuevos vestidos,

¡Niña vía de la Plata, presumida,

que llenas de alegría nuestros sentidos!

Qué solita que estabas hace poco

cuando, comprada a trozos y vallada,

sólo te atravesaba el pobre loco

que iba de alambrada en alambrada.

Y sin embargo hoy, los caminantes

alegran tus dehesas y tus llanos.

Te han surgido de pronto los amantes

que llegan de los sitios más lejanos.

Cada día acuden más, a la llamada

de un bello y sevillano campanario.

Despiden a Triana en la alborada,

y emprenden sus caminos a diario.

Gozan con la vejez de tus ruinas,

la juventud del campo adolescente,

el blanco de tus calles, tus esquinas,

y el trato delicado de tu gente.

Míralos disfrutar por todos lados

sonriendo a las flores cada día.

Son niños como tu, enamorados,

otra vez estrenando la alegría.

Ya no quedarás más en el olvido.

El futuro por fin te abrió sus puertas

y un príncipe te dio un beso encendido.

¡Plata, bella durmiente que despiertas!

                                          José María Maldonado

als de wolk boven mijn hoofd is verdwenen

de rook is er nog maar de regenwolk die normaal altijd boven mijn hoofd hangt is een maand lang verdwenen (Bie)! Ik mag de weergoden en Jacobus op beide knieën danken voor het prachtige weer op deze Camino. Één dag heeft het gemiezerd - maar niet genoeg om echt nat van te worden - en één avond regende het hard, maar dan was ik binnen. Gedurende 4 weken heb ik met rugzakhoes, Goretex-vest en poncho gesleurd, zonder er ook maar gebruik van te moeten maken. Het kan ook anders, ik ken nl iemand die de volledige Vía de la Plata gelopen heeft en meer dan de helft van de dagen striemende regen had. Ik weet niet of ik het dan zou volgehouden hebben; een aantal stukken zouden zeker niet over de echte Camino kunnen gelopen worden, ik denk dan aan al die beken, stenen, rotsen en modderige paden steil bergop of bergaf. De lucht was bijna constant blauw, weinig wolken - behalve ´s morgens soms, wel koud ´s ochtends (amper 3° in Xunqueira de Ambía) en ´s avonds en soms een strakke koude wind. Maar het is ook warm geweest, té warm soms na de middag. Slechts éénmaal moesten de kousen en de onderbroek aan de buitenkant van de rugzak drogen.
Ik vond dit de zwaarste Camino tot nu toe, vooral door de soms lange etappes (meer dan 30 km) en het feit dat, vooral in Extremadura, dagen na elkaar eten en drinken voor een ganse dag moesten meegenomen worden (onderweg niets dan natuur).
Met vel te veel ("van mijn huid kunnen onverwoestbare zeemvellen worden gemaakt" (-: , heb ik geleend van Saskia De Coster) en 4,5 kg lichter maar met een hoofd vol mooie herinneringen aan de prachtige natuur, oude cultuur en dankbaar voor de fijne ontmoetingen kan ik nu verder.
Er is nog zo veel te vertellen dat er wel nog een paar berichten zullen volgen.
Nog een wistjedatje: in mei hebben zich in het pelgrimsbureau in Santiago 31073 pelgrims aangemeld, dat is ongeveer 1000 per dag!!! Dit is voor àlle Camino´s samen, ook diegenen die enkel de laatste 100 km gestapt hebben. Van deze 31073 was 44,89% vrouw, 86,71% te voet en 4,61% liep de Vía de la Plata.

In mijn tuin vind ik de natuur van onderweg in mineur terug: boterbloemen, vergeet-mij-nietjes, madeliefjes, paardenbloemen, bosaardbeien, netels, kleefkruid en nog zo veel andere kruipplanten ....., en een beetje gras.

thuis

Ik slaap de laatste nacht slecht in het Seminario Mayor, bang om mij te overslapen !!!! Ik heb namelijk afgesproken met Harrie en René om 6u30 aan de deur van hun hostal, waar een taxi ons komt ophalen voor een rit naar de luchthaven - voor 7 euro elk brengt die ons in 20 minuten (daar heb ik een halve dag voor nodig) naar Labacolla. Veel te vroeg natuurlijk, maar zij willen er zeker 2 u op voorhand zijn. En als pelgrim heb ik wel geleerd geduld te hebben. Veel pelgrims, sommigen nemen hun rugzak zelfs als handbagage mee. Vueling is daar blijkbaar heel mild in, bij Ryanair zou het niet waar zijn.
Maar goed, stipt om 9u35 stijgen we op (het vliegtuig zit nagenoeg vol) en om 11u35 landen we, met heel veel turbulenties, in Zaventem. Niet te geloven dat bijna 2000 km kan afgelegd worden in 2 uur, ik stapte 28 dagen over 700 km!!! De rugzak ophalen, afscheid nemen van de bekenden, een koffie drinken, toiletbezoek en op zoek naar het treinstation.
Om 13u30 draai ik de sleutel om, in de regen, en ben ik thuis.